Με αφορμή της καινούργιας Lancia Delta θα ήθελα να ποστάρω κάποια αφιερώματα που βρήκα σε διάφορα περιοδικά καθώς και να κάνουμε μαζί μια ανασκόπιση-συζήτηση στο ένδοξο παρελθόν της Delta.
Πρώτη και καλύτερη
(1979-1994)
Το σχέδιο του Τζορτζέτο Τζουτζάρο προκάλεσε αίσθηση τότε, χάρη στο γωνιώδες προφίλ και τις έντονες ακμές της δ. Ήταν εμφανές με την πρώτη ματιά πως το αυτοκίνητο αυτό είχε προσωπικότητα. Όχι όμως μόνο αυτό. Ήταν ευρύχωρη, με πλούσιο εξοπλισμό, καλή θέση οδήγησης και ξεχωριστό εσωτερικό. Και όλα αυτά σε ένα αμάξωμα με μήκος κάτω από τα 3,9m. Ένα αυτοκίνητο με σωστές διαστάσεις και κατάλληλο βάρος που κατάφερνε να στρίβει... αλά ιταλικά.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που το 1980 η Lancia Delta ανακηρύχτηκε πανηγυρικά Car of The Year στο πλαίσιο του σχετικού θεσμού. Με 369 βαθμούς άφησε πίσω το Opel Kadett (301 β.) και ακόμη περισσότερο το Peugeot 505 (199 β.) Τα μόνα παράπονα αφορούσαν αρχικά της μέτριες επιδόσεις από τους 75 και 85 ίππους των 1,3 και 1,5 λίτρων. Το 1982 εμφανίστηκε η GT με κινητήρα 1,6 λίτρων, 105 ίππων και τελική 180 km/h.
Η καταξίωση στην κλίμακα της δόξας όμως ουσιαστικά ξεκίνησε για την Delta το 1983, όταν παρουσιάστηκε η έκδοση HF (High Fidelity) Turbo. Ο κινητήρας των 1,6 λίτρων σκαρφάλωσε στα 130 άλογα. Αυτή ήταν και η πρώτη Delta με τα θρυλικά γράμματα HF.
To 1986, μαζί με την αισθητική ανανέωση, η Delta απέκτησε ηλεκτρονικό ψεκασμό μονού σημείου της Bosch (Motronic) με όφελος 3 έξτρα ίππους στην 1,6 και 10 στην Turbo.
Το 1986 ήρθε στο προσκήνιο η τετρακίνητη HF 4WD (165 PS) με κεντρικό διαφορικό συνεκτικού συμπλέκτη, προπομπός του μύθου της Integrale που ξεκίνησε ένα χρόνο αργότερα. Το homologation special κατάφερε να γίνει αυτοκίνητο λατρείας, ένας κινητός τετράτροχος ναός για προσκύνημα των πιστών της πραγματικής οδήγησης και των aficionados.
Αρχικά με 185 ίππους από τον 2λιτρο 8V κινητήρα και με 200-235 ίππους στις μετέπειτα 16V, η "πρησμένη" σιλουέτα της Integrale με τα φουσκωμένα φτερά και το καπό, την "αντρική" αλλά αποτελεσματική συμπεριφορά και τις εξαιρετικές επιδόσεις κατάφερε να σφηνωθεί στο μυαλό όλων των αρσενικών οδηγών και δεν μπόρεσε να βγει ούτε με καλέμι. Ακόμα και σήμερα...
Δεύτερη και πολυτελέστερη
(1993-1999)
Η δεύτερη γενιά της δ, σχεδιασμένη από το στούντιο Idea, παρουσιάστηκε το 1993 βασισμένη στο πάτωμα του Fiat Tipo, έχοντας βαριά κληρονομιά στην πλάτη της. Μάλιστα, όταν παρουσιάστηκε, η Integrale Deltona τελευταίας γενιά ήταν ακόμη στην παραγωγή. Σχεδιαστικά η Nuova Delta έδειχνε σαν φυσική συνέχεια της πρώτης με στρογγυλεμένες γωνίες, αλλά το όλο concept της ήταν εστιασμένο περισσότερο στην άνεση και τις ευκολίες παρά στις απόλυτες επιδόσεις. Γι' αυτό άλλωστε δεν ήρθε στο προσκήνιο μια τετρακίνητη έκδοση της Integrale. Το σχετικό κόστος εξέλιξης έπεσε στο βωμό ενίσχυσης της πολυτέλειας και του ίματζ. Τα καθίσματα Recaro με επένδυση αλκαντάρα λένε ένα μέρος της ιστορίας.
Πάντως η Nuova Delta, που ξεπέρασε τα 4m, έστριβε πολύ καλά και είχε ζωντανές επιδόσεις ακόμα και στην έκδοση 1,4 75 PS. Υπήρχε ακόμη η 1,6 95 PS, η 1,8 108 PS και η 2λιτρη ατμοσφαιρική με 143 PS. Το 1996 δέχτηκε τον 1,8 με μεταβλητό χρονισμό και 130 PS από το Fiat Barchetta και καταργήθηκε ο 2λιτρος. Μέχρι το 1995 ήταν διαθέσιμη μόνο σε 5θυρο αμάξωμα, όταν εμφανίστηκε η 3θυρη με τον κωδικό HPE. Την ίδια χρονιά έγινε και η αναβίωση της HF Turbo, με 2λιτρο κινητήρα turbo 186 ίππων. Είχε συνεκτικό μπλοκέ εμπρός, τρομερές επιδόσεις, εξαιρετικό τιμόνι και φανταστικό στρίψιμο. Δεν ήταν όμως Integrale, αφού στο κάτω κάτω δεν ήταν τετρακίνητη. Στην συνέχεια ήρθε η εκρηκτική και εντυπωσιακή Delta HPE HF με τον κινητήρα των 193 ίππων του Fiat Coupe.
Ποτέ όμως η Nuova Delta δεν πούλησε αρκετά (το 1998 μόλις 9.000 μονάδες), ίσως γιατί ο ρόλος της δεν ήταν ιδιαίτερα διακριτός, αλλά και γιατί η Lancia βρισκόταν στη μέση μιας γενικότερης κρίσης.
Τρίτη και διαφορετική
(2008)
To 1999 η παραγωγή της Delta σταμάτησε. Χρειάστηκε να περάσουν εννέα ολόκληρα χρόνια για να έρθει ένα μοντέλο της Lancia που θα φέρει το θρυλικό όνομα. Ένα μοντέλο όμως που δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν. Δεν θα ήθελα όμως να επικεντρωθώ τόσο στην καινούργια Delta καθώς δεν έχει κάτι το τόσο αξιοσημείωτο, εντάξει είναι όμορφη και στιλάτη. Βέβαια μπορούμε να το σχολιάσουμε αργότερα...
Θα θελα ωστόσο να σταθούμε περισσότερο στον τομέα που έκανε την Intergrale μύθο....στους αγώνες ράλλυ!
Έχοντας για κληρονομιά το θρύλο που άφησαν πίσω τους η Stratos, η 037 και η S4 από το θηριοτροφείο του Group Β, η "καρέκλα" της αγωνιστικής Delta ήταν κάτι παραπάνω από ηλεκτρική.
Ωστόσο οι Ιταλοί πήραν ένα αυτοκίνητο παραγωγής -με τις σωστές διαστάσεις και βάρος- και με τέσσερα επίπεδα εξέλιξης και τη βοήθεια της τετρακίνησης κατάφεραν να σαρώσουν τα πάντα από το 1987 μέχρι και το 1992. Στην πράξη, τα εργαστήρια της Abarth γέννησαν ένα θρύλο, ένα αυτοκίνητο που έμελλε να αποτελέσει το προπομπό για την κατασκευή των σύγχρονων World Rallye Cars. Αυτή είναι η Lancia Delta, που στις τέσσερις εκδόσεις της κατέκτησε συνολικά τέσσερα παγκόσμια πρωταθλήματα οδηγών (1987 - Κάνκουνεν, 1988 - Μπιαζιόν, 1989 - Μπιαζιόν, 1991 - Κάνκουνεν), αλλά και έξι σερί τίτλους κατασκευαστών (από το 1987 μέχρι και το 1992).
Αρχή, το ήμισυ του παντόςΗ αλλαγή των κανονισμών του παγκόσμιου πρωταθλήματος ράλλυ, με την κατάργηση του Group B, ανέτρεψε τα σχέδια της Lancia για την S4. Η ύπαρξη της τετρακίνητης Delta όμως, βοήθησε την κατάλληλη στιγμή τη Lancia να έχει ένα αξιόμαχο αυτοκίνητο, χωρίς να χάσει πολύτιμο χρόνο. Η τετρακίνητη Delta HF 4WD παρουσιάστηκε στους αγώνες το 1987 στο Μόντε Κάρλο και ο 2λιτρος 8V κινητήρας με τους 2 ΕΕΚ απέδιδε περί τους 250 ίππους, χάρη φυσικά στη βοήθεια του turbo (Garrett). Το ανταγωνιστικό της πλεονέκτημα στην εποχή του Group A ήταν η τετρακίνση με κεντρικό διαφορικό της Ferguson και συνεκτικό συμπλέκτη, ενώ το πίσω διαφορικό ήταν Torsen. Με το αυτοκίνητο αυτό η Lancia κατόρθωσε να επικρατήσει όλων των ανταγωνιστών της στο πρωτάθλημα του 1987 σε κάθε είδους έδαφος: σε άσφαλτο, χώμα, χιόνι και πάγο. Η HF 4WD σημείωσε συνολικά 11 νίκες!
Και τρία και τέσσερα...Η FIA το 1990 θέσπισε νέο περιοριστικό στόμιο του turbo, 40 χιλιοστών (από 48 που ίσχυε μέχρι τότε), ενώ η ιταλική ομάδα έβαλε στους αγώνες και κινητήρα 16 βαλβίδων, με ισχύ στους 350+ ίππους. Αυτή ήταν η Lancia Delta Integrale 16V, με εμφανές το φούσκωμα στο καπό. Η τρίτη γενιά της αγωνιστικής Delta γεύτηκε 13 νίκες στο WRC. Η 4η έκδοση αποδείχτηκε το καλύτερο αυτοκίνητο που βγήκε ποτέ από τα....χειρουργεία της Abarth, μετά την S4. Το όνομα Delta αποσύρθηκε και στην ιστορία έμεινε ως Deltona. Ήταν ένα αυτοκίνητο που έδωσε τότε τη δυνατότητα στον Κάνκουνεν να "χτυπήσει" στα ίσια τον Ντελεκούρ στην άσφαλτο, ενώ ο άπειρος Αγκίνι κέρδισε στο Σαν Ρέμο. Το παλμαρές της μέχρι την απόσυρση περιλαμβάνει οκτώ νίκες.
πηγή: Drive Ioυλίου
